Homepage

© Copyrights / Auteursrechten

© Copyrights / Auteursrechten

© Copyrights / Auteursrechten

© Copyrights / Auteursrechten

© Copyrights / Auteursrechten

 

 

© Klik gerust zachtjes op zijn neus om Jelle Bouma een e-mail te sturen © Klik gerust zachtjes op zijn neus om Jelle Bouma een e-mail te sturen © Klik gerust zachtjes op zijn neus om Jelle Bouma een e-mail te sturen

 

Markant marketingnieuws

 

Voetbal
Als rasechte Johnny Modaal voel ik me toch wel een beetje tussen mijn benen geraakt. Want wat hoor ik van Anita, nadat ik mijn Opel Manta vol gas tussen de Kadetts van de buren heb geplant, ik mot binnenkort extra pieken voor al mijn voetbalwedstrijden op TV gaan betalen! Nou, mooi dat ik dat niet gaat doen. Ik heb gelijk de televisie door het dakraam naar buiten geflikkerd. In duizend stukjes. Zijn ze nou helemaal gek geworden daar bij de KNVB, het geld groeit toch zeker niet op me achterste, zeg. Zondags, zo zeg ik altijd tegen mijn geblondeerde griet, mot ze oprotte want dan wil ik voetbal zien, liefst Feyenoord. Met mijn poten op een leeg kratje, want de inhoud zit dan achter me kiezen. Ik mot nou echt ophouden met schrijve naar de Mailug, want Anita zit te mauwen. Dat we zonder TV geen Goeie Tijden en Bold en Bjoetievoel kenne zien. Interesseert mij dat nou. (Jelle Bouma)

Het nut van tv
Televisiereclame heeft een vreemde werking. Sommige mensen kunnen al zappend van reclameblok naar reclameblok hele kijkbuisavonden vullen. Ze zitten trillend op hun stoel de tekst van Glorix Jim, "hij is stoer, hij is sterk en hij wint altijd", mee te mummelen en gaan volkomen uit hun dak bij de reclame voor Libresse: "Je kent het niet, hè?" In de laatste spot zien ze iedere keer weer een man met zijn hoofd tegen een paal aan lopen. Vooral de STER-uitzendingen op de eerste donderdagmiddag van elke maand zijn populair. Daarin worden alle nieuwe spots een keertje extra vertoond. En ditmaal zelfs zonder hinderlijke onderbrekingen tussendoor. Die irritante speelfilms ook altijd... Andere mensen verklaren bovenstaande gekken voor raar en zitten zelf liever naar spelshows te kijken op RTL4. Waarin Jan Snot die z'n eigen achternaam kan spellen de honderdduizend wint. Weer anderen zouden zelfs de voordeur niet opendoen voor een hartsvriendin om vooral maar geen halve aflevering te missen van een populaire soapserie. Er bestaan zelfs mensen die zich, bij voorkeur geflankeerd door een geblokkeerde afstandsbediening en een krat bier, lam zuipen bij iedere nationale voetbalwedstrijd. Om daarna tijdens de samenvatting van de hoogtepunten in slaap te vallen. Dat bovenstaande rariteiten allemaal niet geheel normaal zijn, lijkt duidelijk. Maar wat is eigenlijk wel normaal? Zoiets is toch niet objectief interpreteerbaar. Ach, eigenlijk maakt het niet eens zoveel uit. Televisie is slechts kauwgum voor de ogen. (Jelle Bouma)

Commercials
De televisiereclame in Nederland maakt een stormachtige groei door. De bestedingen stegen in één jaar tijd met bijna 23 procent. Voor radio geldt zelfs een percentage van 27 (Bron: Quote 9e jaargang nummer 9). Overigens is de totale hoeveelheid dagbladreclame in Nederland gelijk gebleven en de tijdschriftenreclame daalde licht. In de top tien van grootste adverteerders van Nederland komen we op één en twee de eeuwige aartsrivalen Procter & Gamble en Unilever tegen. Hoe kan het ook anders. De eerste besteedt gedurende het jaar 1993 maar liefst 141,6 miljoen aan reclame in Nederland. De twee Unilever-divisies Van den Bergh Foods en Lever volgen op enige afstand met een budget van 85,4 miljoen. Vervolgens zien we Albert Heijn (48,9 miljoen), Heineken (45,6 miljoen) en KPN (35,4 miljoen). Gevolgd door Nestlé (31,2 miljoen), ING- Groep (30,7 miljoen), Mars (29 miljoen) en Douwe Egberts (25,7 miljoen). Gelukkig maar, want op deze bedragen drijven de media. (Jelle Bouma)

No Love
De laatste jaren neemt het aantal klachten bij de Reclame Code Commissie (RCC) toe. Veel reclame-uitingen van Love jeans zijn verboden. Reclame mag namelijk niet in strijd zijn met de goede zeden, de goede smaak en/of het fatsoen. Het mag ook niet nodeloos kwetsend zijn, noch een bedreiging inhouden voor de geestelijke en/of lichamelijke volksgezondheid. Mevrouw I. Perik van Love jeans is niet zo blij met een aantal ingediende klachten bij de Reclame Code Commissie (bron: LC 20-3-'93). De reclameposter "He Needs Love" (een potloodventer in regenjas, maar zonder spijkerbroek) werd volgens haar door een erg kleine groep mensen getorpedeerd met klachten. In een aantal brieven kwamen steeds dezelfde spelfouten en naamsverwisselingen voor. Ze stelt dat deze brieven afkomstig zijn van een religieuze groepering, genaamd Christians for Truth. In Nederland worden de Christenen geleid door de heer De Bruin uit Ridderkerk. Deze geeft eerlijk toe dat zijn groepering een verbod heeft gevraagd op een aantal reclames. Hij vindt dat de reclames van Love jeans absoluut niet door de beugel kunnen. Zeker niet op van die levensgrote posters. Want, zo stelt hij, de televisie kun je uitzetten en een krant kun je weggooien, maar het vermijden van billboards of bushokjes is praktisch onmogelijk. De Christians for Truth hebben eveneens klachten ingediend tegen reclames van Ohra (klanten krijgen voor rang bij de hemelpoort) en AVVL uitvaartverzekeringen (koffie na de dood). Aan het kopen van dit soort produkten zal de heer De Bruin zich dan ook niet bezondigen. Het moet voor de Christians for Truth wel erg selectief winkelen zijn. (Jelle Bouma)

Dom blondje
Pamela Anderson, beter bekend als de bloedmooie blonde en rondborstige strandwacht in de televisieserie 'Baywatch', sierde het tijdschrift Avantgarde onlangs met perfecte foto's en leuke uitspraken. Zo vertelde zij onlangs in een interview: "Ben je jong, mooi, blond en 'busty', dan word je alleen daar op beoordeeld. Ik hou wel van dat imago." (Jelle Bouma)

De baarmoeder
Nieuw! Gezien op TV! Sterker dan welk ander merk dan ook! Niet alleen veilig voor u, maar ook voor uw ongeboren kinderen! Veel mensen halen bij het lezen van zo'n reclametekst de schouders op, laten op matte toon het woordje 'haha' horen en tonen vervolgens geen enkele interesse meer in het produkt. Daardoor zijn reclamebureaus zich terdege bewust geworden van het feit dat de verpakking van de boodschap de geloofwaardigheid flink kan doen variëren. Bij Fiat hebben ze hetzelfde doel voor ogen gehad als de tekst hierboven (bron: NRC Handelsblad 30/6). Namelijk het wijzen op de enorme veiligheid van hun auto's. Hoe zij het doen? Weinig tekst. De beelden doen het woord. Ze laten een hoogzwangere vrouw zien die bevallig tegen haar man aanleunt. Trots staan ze naast hun Fiat Tipo, met een ijzersterke veiligheidskooi voor het passagiersgedeelte. Het spreekt me aan. (Jelle Bouma)

Koningin
Tijdens een MARUG-lezing doet de bladmanager van Weekend, Jeroen Jagers, opmerkelijke uitspraken: "Wij noemen onszelf een roddelblad, dat woord schuwen we niet. Ons doel is het grootste roddelblad van Nederland te worden." Hoe hij dat wil bereiken? "Momenteel heeft het blad een bereik van 1,2 miljoen mensen per week. In Weekend worden vermoedens uitgesproken. Een voorbeeld daarvan betreft een recente covertekst: 'Heeft Beatrix een tweelingzusje?' Tijdens de zwangerschap heeft de dokter namelijk voorspeld dat Juliana een tweeling zou krijgen. Nu blijkt er ook nog een grafje te zijn in de paleistuin." Jagers voegt er quasi nonchalant aan toe: "dat is van een hond." (Jelle Bouma)

Gewichtig doen
Even een paar tips voor de beginnende gladde jongen. Het draait allemaal om de presentatie. Vooral uw taalgebruik is daarbij erg belangrijk. Allereerst moet iedere zin worden doorspekt met zoveel mogelijk Engelse woorden, liefst net even verkeerd beklemtoond. Een kleine greep uit de sluwe mogelijkheden:
1. 'Niche strategy' geeft aan dat de markt wel heel erg beperkt is.
2. 'Core business' betekent: Verder voeren wij niets uit.
3. 'Cashflow problem' wil zeggen: Eigenlijk ben ik failliet.
Overigens niet alleen handig om zelf te gebruiken, maar vooral ook om gewaarschuwd te zijn tegen collega-malafide lezers van Markant. (Jelle Bouma)

Oude dame op lichtsnelheid
De drukste winkelstraat van Groningen, de Herestraat, kent al sinds jaar en dag een discotheek op nummer 77. Op zich is dat helemaal niet zo vreemd, want in de meeste steden zijn zulke gebouwen met muziek en flitsende verlichting een vrij normaal verschijnsel. Er zijn er echter niet veel bij, die met zo'n lichtsnelheid van naam en eigenaar verwisselen als Monrow, Penelope of The old lady. Even voor de goede orde: dit is in chronologische volgorde één discotheek met ook precies één probleem. De oude dame kent namelijk regelmatig net zo'n drukte als een willekeurig gemeentehuis op vrijdagmiddag. Dus wil ze zich gaan richten op een grote groep potentiële klanten, ook wel studenten genaamd. Daartoe heeft de oude dame het krasse idee opgevat om te gaan adverteren in de universiteitskrant (UK). Niet met een grote advertentie, want als die door middel van de normale bieromzet moet worden terugverdiend zou zoiets het onvermijdelijke faillissement in kunnen luiden. Nee: de lady doet het door middel van kleine advertenties. Uit de rubriek horeca blijkt mevrouw behoorlijk verlegen te zitten om bezoekers, aangezien de advertentie er maar liefst viermaal in voor komt. Ook onder diversen komt de oude dame tweemaal voor. Dat ze hoopvolle verwachtingen heeft van haar nieuwe reclamebeleid blijkt vervolgens uit een publicatie in de rubriek personeel gevraagd. Maar echt schokkend zijn de advertenties onder te koop aangeboden en personeel aangeboden. Dit zou aan kunnen geven, dat The old lady ook een rampscenario klaar heeft liggen. Gewoon voor 't geval dat studenten de zeven andere discotheken of tientallen café's blijven prefereren. En dat ondanks heftige krachtsinspanningen van een eenzame oude dame... (Jelle Bouma)

 

Auteur: Jelle Bouma
Tevens gepubliceerd in Markant magazine.
23 jaar
© Copyrights / Auteursrechten
© Copyrights / Auteursrechten
© Copyrights / Auteursrechten
© Copyrights / Auteursrechten
© Copyrights / Auteursrechten
Start Copyrights Disclaimer Login Contact