Homepage

© Copyrights / Auteursrechten

© Copyrights / Auteursrechten

© Copyrights / Auteursrechten

© Copyrights / Auteursrechten

© Copyrights / Auteursrechten

 

 

© Klik gerust zachtjes op zijn neus om Jelle Bouma een e-mail te sturen © Klik gerust zachtjes op zijn neus om Jelle Bouma een e-mail te sturen © Klik gerust zachtjes op zijn neus om Jelle Bouma een e-mail te sturen

 

Voor vrienden, voor altijd

 

"Wat!?" hoor ik mezelf zeggen. Aan de andere kant van de lijn zit de zus van een van mijn beste vrienden. Ik laat haar praten. Mijn hoofd raakt vol.

Ik denk terug aan de afscheidsborrel van mijn werk in Amsterdam. Ongeveer vijftig mensen hadden de moeite genomen om me de hand te komen schudden. Wat aardig! Na de dertigste hand verwerd mijn verhaal onbedoeld tot een standaardvers. Ik weet niet of ze het hebben gemerkt. Zonder nadenken dreunde ik het keer op keer op: "Mijn ontslagaanvraag was onafwendbaar, nadat ik maandenlang alle zeven dagen per week gemiddeld tien uur had doorgedraaid. Leuk werk, maar leven eromheen was er niet. Als ik thuis kwam viel ik in slaap. Vrienden zag ik steeds minder. Tonnen verdienen leek zo mooi, maar ik had er niets aan omdat ik geen tijd had." Steeds weer keek ik in een nieuw paar ogen waarvan de pupillen langzaam maar zeker openden. Ze begrepen het wel. En deden er niets aan. Ondanks dat ik deze collega's bijna dag en nacht had meegemaakt, stonden de meesten toch ver van me af. Ik wist dat ze me zouden vergeten zodra ik uit beeld zou verdwijnen. Ik verwijt het niemand, de oorzaak ligt in te hard werken.

Het feestje deed me niets, in tegenstelling tot de volgende borrel, later die avond. Ik ben doorgegaan naar de MARUG, de vereniging waar ik vice-voorzitter en penningmeester ben geweest. Samen met Guido, Michiel en Linda vormden we een vierkoppig hoofdbestuur, dat hart voor de zaak combineerde met plezier maken. We zijn vrienden voor het leven geworden en zien elkaar, voor mijn doen, vaak. Natuurlijk waren we voltallig aanwezig op die borrel. Dat hoefden we niet eens af te spreken.

De eerste die ik sprak was Guido. Zijn glimlach verwelkomde me hartelijk. Michiel en Linda stonden te grappen met anderen. Alles was perfect georganiseerd, zoals gewoonlijk. Het bier was goedkoop, de sfeer steeds vrolijker. Aan het einde van de avond kwam Guido langs met volle bierglazen, zette zonder woorden eentje bij mij neer en liep verder. Dat is mijn laatste herinnering aan hem.

Half beschonken ben ik naar huis gelopen, ik moet met een lach zijn ingeslapen. De volgende dag ben ik naar mijn ouders gereden. Daar ruisen de bomen nog en zingen de vogels alsof ze weten waar het paradijs is. Het is mijn rustige en veilige haven in de hectiek van het leven.

Velen hadden me geprobeerd te bereiken, voordat ik uiteindelijk Guido's zus aan de telefoon kreeg. Van haar heb ik net gehoord dat hij met zijn motor onderuit is gegaan. Dat de ijzeren staanders van de vangrail voor een motorrijder onherroepelijk betekenen: dood.

Ik stap in de auto en rij langzaam naar Guido's ouders. Hij hield van snelheid, maar calculeerde de risico's wel degelijk. Gedronken had hij niet. Die bocht kende hij. Geen zand, geen steentjes. Alleen nieuw asfalt.

De sfeer in dat huis valt zwaar. Zijn vader loopt de hele tijd heen en weer om drinken voor iedereen te halen. Zijn moeder zijn we regelmatig kort kwijt. Zijn zus is er, net als Michiel, Linda en anderen. Tussen de huilbuien door maken we een lijst van vrienden en kennissen. Die worden gebeld. Ik zit woordenloos. Er is niks zinnigs dat ik kan zeggen. Naast me hoor ik teksten voor rouwadvertenties. Door de waas van mijn tranen lukt het me niet ze te lezen. Mijn, nee ons, leven ligt op de bodem. Of zelfs die mist nog. De beelden van de MARUG-borrel doemen op en worden abrupt afgebroken. Iemand meldt dat er een lijkwagen aan komt. Met hem.

Meer mensen komen langs. Het wordt vol. Ik heb frisse lucht nodig, wil weg naar de auto. Buiten zucht ik. Raar genoeg onderschrijft juist dit moment de beslissing om te stoppen met mijn drukke baan en meer tijd te besteden aan vrienden, aan leven. Ik weet zeker dat ik er goed aan heb gedaan. Al was het alleen maar om er te zijn voor anderen die hem ook missen. Tot eeuwig.

 

Auteur: Jelle Bouma
Tevens gepubliceerd BB (Bedrijfskundig) Magazine.
28 jaar
© Copyrights / Auteursrechten
© Copyrights / Auteursrechten
© Copyrights / Auteursrechten
© Copyrights / Auteursrechten
© Copyrights / Auteursrechten
Start Copyrights Disclaimer Login Contact