Ten einde raad
Op een gegeven moment kwam ik langs een zelfgemaakt bordje met de tekst 'Bora Bora' en een pijl naar een grindpaadje dat bijna verticaal de berg op ging. Ik wist zeker dat ik er nog nooit eerder van gehoord had, maar had vreemd genoeg ook meteen een gevoel van: Daar is iets mee, ik moet daarheen. Echter, aangezien het ten eerste niets met de routebeschrijving te maken had en ten tweede volgens mijn passagier absoluut niet een tekst was die de heer des huizes ooit zou bedenken, ben ik doorgereden. Bora-Bora is een eilandengroep ergens in de Stille Zuidzee of zo. Maar goed, na een uur rondtoeren en driemaal regiobewoners vragen naar het adres, was ik nog geen steek verder. Ten einde raad heb ik mijn gevoel gevolgd en ben ik het grindweggetje ingeslagen. Dat leidde naar een huis dat zeker niet op ons doel leek. Maar, toen we er voorbij reden, bleek 'la maison' ernaast het gezochte te zijn! Raar, maar waar.

Leve het feest!
Het feestje was gaaf, we hebben een biertje uit het zwembad gevist met een grote hengel. Het avondweer was mediterraan te noemen, lekker dus. Er waren al ruim dertig gasten. Ik heb met allerlei Fransozen zitten babbelen en uiteindelijk twee leuke huisgenotes van elkaar (Belgische blondine en donkere Francaise) zo gek gevonden om de volgende avond voor mij te koken. Eerst heb ik ze m'n Nederlandse GSM-nummer gegeven; later belden ze op om het nog eens te bevestigen. Prachtig, dat ik ook daar gewoon mijn nummer kan geven en dan live bereikbaar ben. 'Vive la technologie!' Ze wonen in Antibes. Ik heb het adres gekregen en de code van het deuralarm.

Stralende glimlach
De volgende ochtend ben ik gewekt door de eerste zonnestralen. Op mijn dooie gemak heb ik de zondagochtend doorgebracht aan de rand van het zwembad, zonder jas, met een kopje koffie en een krantje. Geweldig!

Mooie actie
De rest van de zondag zijn we als echte toeristen dorpjes gaan bezoeken in de omgeving, gewapend met mijn nieuwe kartonnen 'recyclecamera'. De avond was wel besteed aan de twee schonen in Antibes. Ik was prima op tijd; dat schenen ze daar volgens lokaal gebruik wat aan de vroege kant te vinden, gezien de grote ogen in de nog-niet-gedouchte tennishoofden die me in de deuropening welkom heetten. Het glaasje wijn op het mega-balkon met uitzicht over de stad smaakte er echter niet minder goed om. We hebben in het schemerdonker een paar kaarsjes aangestoken en gewoon genoten van het uitzicht. Je had mijn grijns moeten zien bij de aanblik van al die stadslichtjes in de diepte.

Uit het hart
Mijn quasi-serieuze "aanbod" om daar simpelweg te blijven, bij ze in te trekken en mijn baan per direct op te zeggen, kwam vanuit mijn hartje. Wauw, zeg. Later op de avond hebben we het nachtleven van Antibes nog even goed meemaakt. Met een afscheidszoen en de gedachte dat we elkaar toch waarschijnlijk nooit meer zien, ben ik teruggegaan naar mijn slaapadres in de heuvels.

Later
De volgende ochtend heb ik mijn ex-collega geholpen met sjouwen: Zijn huisraad kwam in een vrachtwagen vanuit Nederland. De truckchauffeur was uren te laat. Ook die kon het niet direct vinden.

Auteur: Jelle Bouma